کلمه

زخم بی‌بهبود:

بار دیگر چشمه‌ی من می‌توانی رود باشی

برکه‌ی باران ـ که سرشار از شقایق بود ـ باشی

کوه بودی زیر بار ماه، آیا بار دیگر

می‌توانی ماه روشن، کوه وهم‌آلود باشی؟

آسمان ما چرا باید عبوس و سرد باشد

آفتاب من! چرا می‌خواهی ابراندود باشی؟

برنمی‌تابیدی آن دریای ناپیدا کران را

پس چرا باید از این مرداب ناخشنود باشی؟

کاش می‌شد ـ ای گُل صدبرگ! ـ در اعماق جانم

بار دیگر خنده‌ی آن زخم بی‌بهبود باشی

جاده‌ها چشم‌انتظارند، ای جنون گُل کن که فردا

دیر خواهد شد؛ همین امروز باید زود باشی

در تو زندانی شدم ای وضع موجود، آه اگر تن

جان دهد، بی‌آن‌که یک‌بار دگر موعود باشی

جای دندان پلنگ! ای دل، کبودِ بی‌مداوا

تا قیامت یادگار عشق بی‌بهبود باشی

تقديم به استاد علي معلم دامغاني

افسرده است آوازم اي باران رهايم كن

با خود بخوان چاووش را از خود جدايم كن

تنگ است دل، ديوانه است اين دل، دل است اين دل

اي مرگ، از آن‌سوي باران‌ها صدايم كن

پيچيده بر گرد نفس، نيلوفر مرگم

اي ارغوان‌آيينه، در خود جابه‌جايم كن

آري در اين‌جا باد، بي‌هنجار مي‌توفد

از شش جهت بگريز باران! بادپايم كن

درياي سرگردان من! سنگي فراهم كن

بشكن به باريدن... و ياد از ماجرايم كن

برای آنهایی که فکر می کنند...

البته دیگر با آن مخاطب همیشگی برای هیچ وقت هیچ کاری ندارم و تنها امید عبثم این است که دیگر او هم هیچ کاری با من نداشته باشد!. این حرفها، آنهم امروز، دروغهایی بیش نیستند. دیگر او را دوست ندارم!!. این خطابها مربوط به پانزده ماه پیش است.

این پست را با یاد کسی می نویسم که دقایقی قبل از ارسال، به او قول دادم لینک وبلاگ را برایش بفرستم. کاش قدری ...

(هفت بند از بیست و پنج بند)