اگر بخواهیم در سطح بمانیم، باید از هرگونه پرسشی پرهیز کنیم. اما اگر بخواهیم در ژرفنای زمان و زمین رسوخ کنیم، چاره ای جز پرسش باقی نمی ماند و پرسش پارسایی تفکر است. در هر کجای زمان و مکان که ایستاده باشی همواره با این پرسش مواجهی که در کجا هستی و چه هنگام است؟ پاکان و نیکان، پیش از آنکه تو در زمان و مکان چشم بگشایی و با این پرسش مواجه شوی، پاسخ ترا داده اند. زمان (روز) عاشوراست و زمین (مکان) کربلا (کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا). و ترا از آن به جهان آورده اند تا این حقیقت را بدانی و خواسته و دانسته تصمیم بگیری که به هدایت و شهادت و امام هدایت و شهادت رو کنی، یا از آن درگاه رو برگردانی و در شب ظلمانی جور و جهل سرگردان بمانی.
***
اگر بگویی من پیرو عیسی هستم، عیسی علیه السّلام گواهی خواهد داد که با ذات حسین بن علی علیهما السلام یگانه است و بشیر ظهور جدّ وی مصطفی است صلواه الله علیه. اگر بگویی من پیرو موسی هستم، موسی علیه السّلام گواهی خواهد د داد که با ذات حسین و عیسی و مصطفی علیهم السلام یگانه است و به تو خواهد گفت که ما همه فرزندان ابراهیم خلیل الرحمان هستیم صلواه الله و سلامه علیه و پیرو «ملّه» وی، و هر کس که پیرو ملّه(دین) ابراهیم باشد باید با نمرود و نمرودیان (فرعون و ابوسفیان و آل ابوسفیان لعنه الله علیهم ابد الابدین) بجنگد.
***
آری شناختن حسین بن علی علیهما السلام به همان دشواری است که شناختن نیاکان و فرزندان وی – درود جان دردمند من بر روان آسمانی یکایک آنان باد – و تا تو با یکایک پیامبران و سالکان و حکیمان و آسمانیان و ایزدیان آشنا نشده و اندک و بسیار با آنان همراه و همدل و همزبان نبوده باشی، حسین علیه الصلوه و السلام را نخواهی شناخت. زمین از آن حسین است و یاران حسین و زمان نیز در اختیار حسین است و فرزندان حسین، بویژه واپسین فرزند وی که تو او را با نام امام قائم علیه السلام می شناسی، و کریشنای دهم و کالکی و بهرام ورجاوند و ... از نامهای باستانی اوست.
***
البته مقامات اباعبدالله علیه السلام در همین مرتبت (موت، ملک الموت) منحصر نمی شود ولی دلهای معاصران ظرف اسرار حق تعالی و تقدس نیست. اگر شیعیان فهمیده بودند چرا رسول الله صلواه الله علیه می فرمودند: «حسین منی و انا من حسین» امروز این همه مصیبت نمی کشیدند.
