وداع

 

آواز در آواز، تیغی تا جَم ِ موعود ِ پس فردا نخواهم راند

تبریز در تبریز، دیگر، چاوُشی گرد ِ خراسانت نخواهم خواند

در جامه ی عریانی ام مرگ آشنای دوزخ آشام ِ توام، خورشید!

در عرصه ی سیمرغ، سرگردان در این سیماب ِ بی پایان نخواهم ماند

 

خون در گلویم بست، راه ِ نعره و فریاد و بغض ِ آشنایی را

در عاشقی جان دادم و دیدم: جنون ِ بی سرانجام ِ جدایی را

با ما نمی خندد کسی باران ِ خون را در نماز ِ کافری، آری

این کینه برمی دارد از دوشم غم ِ بی حاصل ِ بی دست و پایی را

 

از اسب و شمشیر و جنون و اشک و لبخندم چه خواهی گفت؟

معشوق من! از چشمهایم با شبت -روزی که دل کندم- چه خواهی گفت؟

هیهای دشتستان، فغانم را به یادت خواهد آورد ای هُوَ الّهی!

با «کالی»ات از کینه ای کاینجا درون ِ سینه می بندم چه خواهی گفت؟

 

بی سر، به دنبال سری در ذوالفقار ِ سرکش ِ آن یار می گردم

افتاده بر خاک و فلک پرواز، گِرد ِ اختر ِ مختار می گردم

هفت آسمان، خونجوش ِ اسم ِ اعظمم در ضربت ِ محراب خواهد شد

در آتش ِ دوّار ِ عیّار ِ عدم، شوریده و طرار می گردم

 

یک بار ِ دیگر: مهر و ماه ِ یار ِ من، آهنگ ِ خون ِ جاودان دارند

قصد جنون در سایه ی خورشید ِ آتش خوار ِ آتش کهکشان دارند

نیروی جبرائیل، در تیغم به خون ِ مهر و ماه ِ خویش، پنهان است

آن سوی عصیانم دوعالم جامه ی نیلی به رنگ ارغوان دارند